Να πάμε ένα βήμα παρακάτω αυτή την τόσο ωραία απαισιόδοξη άνοιξη του σωτήριου έτους 2014. Κόλλησαν πια τα μάτια στη διασταύρωση να πλανώνται δεξιά κι αριστερά στα εσαεί αμετακίνητα. Και το βήμα γι’ απέναντι πελαργίσιο, κλειδωμένο στη μέση. Μην είν’ οι ψεκασμοί με τη ληγμένη στάχτη του Παπαφλέσσα –είπα-, μην είν’ τ αόρατα δεσμά του γένους –πού; ωχ αδερφέ, στο DNA-,
ή κάτι ψίχουλα που γλείφουν τα τραπέζια, μην είν’ το κακό ευρωπαϊκό ‘μάτι’; Άμπρα-κατάμπρα. Αυτά φταίνε για το αποχαυνωμένο ατένισμα του φωτεινού βηματοδότη. Λες και πρόκειται για σπουδή στο πράσινο, όχι για ιστορικό κόλλημα, χρονοτριβή από άρνηση κι αποθέωση της αναβολής. Ή μήπως ψάχνουμε την ειδική απόχρωση του πράσινου που να κατοχυρώνει το τέλειο φούμαρο ‘περάστε μαζί μας με κλειστά μάτια‘; Φτου κι απ’ την αρχή μετά η ζαλάδα της εναλλαγής: μπλε, πράσινο, κόκκινο - μπλε, πράσινο, κόκκινο - κίτρινα παράθυρα, μαύρες τρύπες - μπλε, πράσινο, κόκκινο...
Διαβάστε τη συνταγή στο: pandespani
