Είναι ένα τυπικό πρωινό μιας συνηθισμένης Δευτέρας. Με άλλα λόγια, έχετε ξυπνήσει- πλυθεί- ντυθεί σε χρόνο ρεκόρ και βρίσκεστε ήδη καθοδόν για το γραφείο. Έχετε στριμωχθεί σε κάποιο από τα ασφυκτικά γεμάτα βαγόνια του μετρό (για κάποιο λόγο πάντα καταλήγετε σε αυτό με τον περισσότερο κόσμο) και καταφέρνετε να ισορροπείτε παρά τα απότομα
φρεναρίσματα του οδηγού και την παντελή απουσία ελεύθερης χειρολαβής (ω ναι, αν κάποτε χρειαστεί να αλλάξετε επαγγελματικό προσανατολισμό, θα μπορούσατε άνετα να σταδιοδρομήσετε ως ακροβάτης στο Cirque de Soleil...). Στο ομολογουμένως νυσταγμένο μυαλουδάκι σας στριφογυρνούν οι εκκρεμότητες της ημέρας. Ξέρετε ήδη ότι στις 24 ώρες που θα ακολουθήσουν με κάποιον μαγικό τρόπο θα φέρετε εις πέρας καθήκοντα μιας ολόκληρης εβδομάδας (ακόμη κι αν η θέση του ακροβάτη είναι κλεισμένη, η θέση του ταχυδακτυλουργού σάς ανήκει δικαιωματικά). Και κάπου εκεί στο μέσο της διαδρομής και ενώ ο αέρας μέσα στο βαγόνι λιγοστεύει επικίνδυνα, ακούγεται μια φωνή εκ δεξιών σας.
Διαβάστε τη συνταγή στο: sundayspoon
