Μια γιαγιά με μαλλιά πιασμένα σ' έναν όμορφο κότσο να σερβίρει σ' ένα πιάτο το εγγονάκι της που, και μόνον στο αντίκρισμα αυτού του πιάτου, έλεγε μουτρωμένο... πώς είπαμε ότι το λένε αυτό που θα φάω;;; Φρικασέ... ερχόταν η απάντηση. Δηλαδή ...φρίκη;;; Γι αυτό το
είπανε έτσι εεεεε;;; Κι εγώ πρέπει να το φάω;;;; Δεν το θέλω!! Όχι δεν το θέλω!! Θέλω πατάτες!! Κι άρχιζε μιαν ατέλειωτη διαπραγμάτευση που η υπομονή της γιαγιάς και η επιμονή της εγγονής την συντηρούσε μέχρι το σημείο που η μια από τις δυο έπειθε την άλλη για το ένα ή το άλλο!
Διαβάστε ολόκληρη τη συνταγή στο: http://tantekiki.blogspot.gr
